گاهى دلت ميگيرد، اما نه از كسى، نه از چيزى، تنها از خودت... براى وقف كردن بيش از حدت براى كسانى كه لايق "همه" ات نبودند، كه در جواب بدى هايشان تنها لبخند زدى كه مبادا اخم كوچكى از تو دلشان را بلرزاند، كه خوبى هايشان را آنقدر بزرگ كردى كه به باور خوبى مطلق برسند، كه هى نديده گرفتى و گذشتى... و حالا وقتى با چشمى پر از سوال به آينه نگاه ميكنى،

گاهی وقتا لازمه زمین بخوری...تا ببینی کیا پشتتن...کیا باعث رشدتن...کیا میرن...کیا همه جوره میمونن!!!گاهی لازمه جوری زمین بخوری که زخمی بشی و زخماتو باز بذاری ببینیکیا نمک میباشن... کیا مرحم میذارن... کیا باتو هم دردن... کیا هم خود دردن!!!هیچوقت تا زخمی نشی نمیتونی بفهمی کی چه رفتاری میکنه!دست یه کسایی نمک میبینی که روشون قسم میخوردیو یه کسایی مرحم میذارن رو زخمات که اصلا یادشون نبودی!ا

یک نفر باید باشد کهبدون ترسِ ِ هیچگونه قضاوتی برایش همه چیز را تعریف کنیتمام حرف هایی که دارد آرام آرام درونت می گندد را به زبان بیاوریاز آن حرف هایی که شب ها موقع خواب به بی رحمانه ترین شکل ممکن به سرت هجوم می آورندو رسالتشان این است که خواب را از تو بگیرندحرف هایی که وسط قهقهه هم اگر یادشان بیوفتی لال می شوی!یک نفر که وقتی تو دهن باز کردی نگوید آره می دانم، اصلا یک نفر باشد که هیچ چیز نداندیک

خط بزنيد از زندگيتان تمامِ آدمهاى بلاتكليفى كه غيرِ قابلِ پيش بينى اند تمامِ آدمهايى كه حرف ميبرند و مى آورند آدمهايى كه چون خودشان به جايى نرسيدند، تو را هم متقاعد ميكنند به درجا زدن آدمهايى كه تا چشمشان به جنسِ مخالف مى افتد، شخصيتِ جديدى از آنها ميبينى! آدمهايى كه تخريب را از تعريف بهتر بلدند آدمهايى كه با كنايه حرف ميزنند "سَمى"اند... آرام آرام تمامِ زندگيتان را به نابودى ميكشند آرام آرام ا